Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Ζώντας στο κτήμα

Το είδος της άγριας ζωής που ζει στον αμπελώνα μας, και μερικοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να προστατευτούμε χωρίς να επεμβαίνουμε στη δικιά τους ζωή.

Η άγρια ζωή που υπάρχει είτε μέσα είτε κοντά στον αμπελώνα μας αποτελείται από διάφορα είδη πτηνών, λαγούς, αγριογούρουνα, αλεπούδες, φίδια, πελεκάνους, βατράχους, μερικά ψάρια- μέσα στις τεχνητές λίμνες μας-κουνάβια, ασβούς και, δύο χρόνια πριν είχαμε δει και δύο λύκους. Ευτυχώς, οι τελευταίοι δεν ήταν πεινασμένοι, οπότε τη γλυτώσαμε. Τα ζώα, αν δεν τα ενοχλήσεις και δεν τα απειλήσεις με κάποιο τρόπο, δε θα σου επιτεθούν, έτσι δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα. Βέβαια, τα αγριογούρουνα και οι λαγοί πιθανών να φάνε μερικά από τα σταφύλια ή από τα φύλλα, αλλά έτσι λειτουργεί η φύση: όλα τα πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη πρέπει να τραφούν όχι μόνο ο άνθρωπος. Οπότε, δεν είναι ανάγκη να επεμβαίνεις στη ζωή τους, αυτό ίσα ίσα θα προκαλούσε παρά θα έλυνε προβλήματα. Εντούτοις, ανάμεσα στον αμπελώνα υπάρχουν μικρές ρεματιές όπου τα ζώα συνήθως κρύβονται όταν δουλεύουμε κατά τη διάρκεια της μέρας και βγαίνουν όταν τελειώσουμε και φύγουμε, όταν δηλαδή ο πιθανός ‘’κίνδυνος’’ για αυτά έχει φύγει, έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Αυτό που μας έκανε να αποφασίσουμε να συμπεριλάβουμε το στοιχείο της βιοδυναμικής και στην οινοποίηση.

Το όραμά μας είναι ο αμπελώνας μας να βασίζεται εξολοκλήρου στην περμακουλτούρα. Για να το πετύχουμε αυτό, πρώτα πρέπει να περάσουμε από τη βιοδυναμική, η οποία ‘’θεραπεύει’’ τη γη, και έπειτα μπορούμε να προχωρήσουμε στην περμακουλτούρα, Για μας η βιοδυναμική είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ της βιολογικής γεωργίας και της περμακουλτούρας. Για αυτό το λόγο ξεκινήσαμε να την εφαρμόζουμε. Όσον αφορά τώρα την οινοποίηση, θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε τους κανόνες της βιοδυναμικής.

Η πρώτη φορά που άκουσα για φυσικό κρασί ήταν από τον παππού μου. Ήταν οινοποιός πίσω στη γενέτειρά του, το Ορτάκι, πριν οι Βούλγαροι εισβάλουν και αυτός, μαζί με τους άλλους Έλληνες της περιοχής εκδιωχθούν από τη γη τους. Έχοντας χάσει τα πάντα, δεν κατάφερε ποτέ να φτιάξει το δικό του οινοποιείο στην Ελλάδα- όπως ονειρευόταν-, αλλά έφτιαχνε το δικό του κρασί για αυτόν  και την οικογένειά του. Συνήθιζε, θυμάμαι, να εμφιαλώνει, να τρυγά και να κάνει όλες τις απαραίτητες οινοποιητικές εργασίες σύμφωνα με το σεληνιακό ημερολόγιο. Αυτές, λοιπόν, είναι οι εικόνες που έχω ως παιδί και καθόρισαν φυσικά τη νοοτροπία μου όσον αφορά την οινοποίηση ως ενήλικας.

Όταν εντέλει αποφάσισα να χτίσω το δικό μου οινοποιείο, έλαβα υπ όψιν μου τη γνώμη ενός γνωστού οινολόγου, ο οποίος μου τόνισε ότι οι κανόνες της βιοδυναμικής μπορούν να εφαρμοστούν μόνο σε χωρικές οινοποιήσεις. Αν και ακολούθησα τη συμβουλή του και δε χρησιμοποιούσα για χρόνια τις αρχές της βιοδυναμικής στα εμπορικά μας κρασιά, συνέχισα να τις ακολουθώ στα πειραματικά κρασιά που έφτιαχνα. Έτσι, φτάνουμε στο 2015, οπότε και αποφάσισα, μετά από τυφλές γευστικές δοκιμές και συγκρίσεις των πειραματικών οίνων με τους εμπορικούς, να το ρισκάρω και να παράγω μεγαλύτερες ποσότητες βιοδυναμικών κρασιών.

Ήταν το όνειρο του παππού μου να χτίσει ξανά ένα οινοποιείο όπου θα φτιάχνει το εξαιρετικό κρασί του. Είμαι πολύ χαρούμενος που επιτέλους κατάφερα να εκπληρώσω το όνειρό του!

Τασσόμαστε υπέρ της χρήσης ελληνικών ποικιλιών, οι οποίες όχι μόνο εκπροσωπούν την ιστορία της χώρας μας στην οινοποίηση αλλά και χαρακτηρίζονται ως “ παρεξηγημένες”, “υποσχόμενες” και “εκπληκτικές”.

Εκπληκτικές: Οι ελληνικές ποικιλίες, ειδικά το Ξινόμαυρο- το οποίο είναι ο «βασιλιάς» των ελληνικών ποικιλιών για μένα-, δίνουν εξαιρετικά αποτελέσματα. Κάτι το οποίο είναι εκπληκτικό! Για παράδειγμα, το Ξινόμαυρο δίνει τόσο διαφορετικά αρώματα και γεύσεις όταν το οινοποιεί κανείς ως ροζέ ή ερυθρό ή blanc de noir!Ως ερυθρό δίνει περισσότερο αρώματα ντομάτας και ελιάς. Ως ροζέ τα αρώματα είναι περισσότερο αυτά των βατόμουρων και του κερασιού, ενώ ως λευκό δίνει βοτανικά αρώματα, όπως θυμάρι και δενδρολίβανο. Για το λόγο αυτόν πσιτεύω ότι έχουμε πολύ δουλειά ακόμη να κάνουμε μέχρις ώτου κατανοήσουμε πλήρως τις δυνατότητες της κάθε ποικιλίας.

Παρεξηγημένες: Παλιότερα, οι περισσότεροι αμπελοκαλλιεργητές και οινοποιοί προτιμούσαν να χρησιμοποιούν τις διεθνείς ποικιλίες, επειδή τις θεωρούσαν καλύτερες από τις ιθαγενείς, κάτι το οποίο αποδείχτηκε λάθος με το πέρασμα των χρόνων. Οι ελληνικές ποικιλίες έχουν περισσότερες δυνατότητες και είναι καλύτερα προσαρμοσμένες στις εδαφοκλιματικές συνθήκες της χώρας μας.

Υποσχόμενες: Χάρη στις δυνατότητες που έχουν οι ελληνικές ποικιλίες, είναι, θεωρώ, πολλά υποσχόμενες για το μέλλον της οινοποίησης στην Ελλάδα.

Η Σταυρούλα βοηθάει στη διαδικασία της οινοποίησης ως γεωπόνος-οινολόγος, καθώς επίσης ζωγραφίζει και τις ετικέτες για τα κρασιά μας. Αυτό σίγουρα ακούγεται σαν το όνειρο κάθε πατέρα, αλλά το πώς δουλεύει όλο αυτό το σκηνικό είναι μια άλλη υπόθεση.

Η ιδέα του να ζωγραφίσει η Σταυρούλα τις ετικέτες ήταν κάπως αυθόρμητη θα λέγαμε. Ήταν θυμωμένη μία μέρα, κάτι το οποίο το συνηθίζει, και σταμάτησε τη δουλειά της και ξεκίνησε να ζωγραφίζει το τοπίο γύρω από το οινοποιείο μας. Όταν τελείωσε, ήταν έτοιμη να πετάξει τις ζωγραφιές, ο θυμός της είχε περάσει κι έτσι για αυτήν οι ζωγραφιές ήταν πλέον άχρηστες. Παράλληλα τον καιρό εκείνο, προσπαθούσαμε να βρούμε τις ετικέτες για τα νέα μας φυσικά κρασιά. Είχαμε συζητήσει με πολλούς διαφορετικούς γραφίστες, αλλά τίποτα δεν ήταν αυτό που θέλαμε. Τότε ήταν που είδα τις ζωγραφιές και συνειδητοποίησα ότι ήταν ακριβώς αυτό που ψάχναμε. Ευτυχώς, το κατάλαβα πριν τις πετάξει!

Τώρα, ως προς το πώς δουλεύει όλο αυτό το σκηνικό; Μόνο αν έχεις μερικές σταθερές “παραδόσεις”. Μία από αυτές είναι να διαφωνώ (ο πατέρας) με τη Σταυρούλα. Έχουμε παρόμοιους χαρακτήρες και έτσι καβγαδίζουμε σχεδόν κάθε φορά που προσπαθούμε να κάνουμε μία συζήτηση η οποία έχει ως θέμα τα κρασιά ή το αμπέλι. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι έχουμε συνήθως την ίδια άποψη όταν μαλώνουμε, άλλα τη λέμε με διαφορετικό τρόπο και για αυτό και μαλώνουμε. Ευτυχώς, η γυναίκα μου και τα δίδυμα τα αγόρια, ο Απόστολος και ο Θανάσης, είναι πιο πράοι χαρακτήρες και σώζουν εντέλει τη συζήτηση.